I den store flyttesjauen fant eg ein tidligare trofast kamerat – min første mp3-spelar! Eg hugser det var tidlig på 00-tallet eg gjekk til innkjøp av denne moderne speledåsen. Den hadde 64mb innebygd minne, og når eg i tillegg slo til å handla et usaklig dyrt minnekort på 128mb, fekk eg heile 192mb å rutte med. Det ga faktisk rundt 50 songar. Det var ufattelig å tenke på at ein kunne ha musikk tilsvarande fleire cd-plater innpå.

Herligheten hadde navnet JazPiper D64U. Etter litt googling fant eg ein gammal test frå hardware.no. Der kan du bl.a lese at den har følgande spesifikasjonar:

• 64 MB innebygget minne
• Støtter smartmedia minne på 16/32/64/128 MB
• Støtter kun MP3
• 4 Mbps overføringshastighet – USB
• LCD display uten lys
• 5 equalizer-forhåndsinnstillinger (Normal, Pop, Jazz, Classic, Rock)
• 2 stk AAA – batterier – Levetid 9-10 timer avspilling
• Størrelse: 59 x 88 x 17 mm
• Vekt: 66 g uten batterier

Hva sier du til 3 timer med musikk i skjorte-lomma uten at det er synlig? Dette er nemlig en realitet med denne spilleren, og med en tykkelse på under 2 cm er den meget diskré. 10 timer med sammenhengende avspilling uten å bytte batteri må også sies å være ganske bra.

Det som er litt trist er at eg ikkje har funne kabel og/eller funksjonibel minnekortlesar. Dermed har eg ikkje muligheten til å finne ut kva fantastiske hits som gjekk gjennom øyreproppane på den tida.

Volleyball. Det var volleyball som fekk flest stemmer i undersøkelsen min om kva eg skulle skrive om. Derfor tar eg her ansvar og skriv eit innlegg om nettopp volleyball. Idretten som opptar mykje av fritida mi har ikkje fått all verdens med spalteplass her i det siste. Eg ser tilbake på blogginnlegg frå eit par-tre-fire år sidan og ser at eg nokså hyppig la ut oppdateringar på kva som skjedde i ymse idrettshallar rundt omkring. Kva har skjedd? Eg byrjar vel å bli gammal. Eg er tross alt kun ètt år yngre enn bestefar.

Eg har denne sesongen hatt gleden av å spele på norges beste volleyballag. Eg er utrulig imponert over bredden i Nyborg. Ein kan så og sei bytte ut heile førsteoppstillinga uten å bli nevneverdig svekka. Det er svært sjeldent i norsk volleyball. Lag er som oftest avhengig av èin eller to nøkkelspelerar.

Den 9. januar i år tok eg mitt første NM-gull for senior. Det var etter å ha vunne cupfinalen 3-0 mot gamle lagkameratar i eit flott arrangement i Randaberghallen. Når det gjeld NM-gull for junior, heng dei litt lausare. Dei kom overraskande tett i gamle dagar. I perioden 1999 – 2003 fekk eg med meg seks NM-gull. Om eg ikkje hugser heilt feil, kunne det med litt marginer på vår side fort blitt eit par til.

For ei god tid tilbake fekk eg ei  flott bok av ein særs likandes kar. Mykje av boka handla om å lage lister. Derfor mimrar eg tilbake, og lager ei liste over NM-gulla mine:

• 1999: NM Kretslag 17 år
• 2000: NM Junior 17 år
• 2000: NM Kretslag 17 år
• 2001: NM for VGS
• 2002: NM Kretslag 18 år
• 2003: NM Beach u20
• 2010: NM Senior

Med årets gull fra 2010, kan eg nå “skryte” på meg å ha NM-gull frå tre forskjellige tiår. Litt usikker på om det er stilig, men uansett.

I etterkant av cupfinalen kom det et meget hyggelig besøk på døra i Bergen. Det var rett og slett ein blomstermann med ein stor og flott blomsterbukett. Dei var sendt fra Suldal Kommune v/ Torkel Myklebust. Takk Torkel!

Ellers er det nå 8 kampar igjen i serien. Der har me has på seriegullet, men det skal ikkje meir enn eit lite feilskjær før Førde er à poeng eller forbi. Så her er det viktig å holde kvaliteten oppe heilt til siste slutt!

Det er ca ein månad sidan eg var heime og feirte jul. Det er alltid like herlig og avslappande å kome heim. I jula fekk eg gjort akkurat det ein skal gjere i jula. Eg kjenne eg gler meg til neste gong eg skal til Sand. Enten det er jul, påske, sommar, haust eller vinter – det er alltid noko magisk med å kome heim.

På Wikipedia kan ein bl.a lese følgande om heimstaden min:

Sand er kommunesenteret i Suldal kommune i Ryfylke i Rogaland fylke. Tettstaden har 1 126 innbyggjarar (2009). Tettstaden har ei lang historie, med mellom anna skipsbygging. På staden er det mellom anna kulturhus og hotell. Sand kyrkje frå 1852 ligg her.
Hovudsetet til Ryfylkemuseet ligg på Sand. Det er ferjesamband over Sandsfjorden til Ropeid. Ferjesambandet er ein del av Fylkesveg 46.

Ein skal alltid ta utrulig mykje bilder i jula. Du skal knipse alt. Absolutt alt. Derfor kan eg her visa fram 24 bilete fra ein flott tur ned i “Gatå” i romjula.

photo credit: y.caradec

I et eller anna svakt øyeblikk i løpet av fjoråret gjekk eg til innkjøp av ein tennisracket. Den er av typen Wilson – Roger Federer edition. I utsjånad ser den strålandes lik ut den Roger bruker på bilete ovanfor. I følge mannen i butikken var det denne som var greiene for ein nybyrjar. Takk for det.

Bakgrunnen for dette obskøne innkjøpet, er at trangen for å prøve nye stilige idrettar bare blir større med åra. I tillegg skal det nemnas at Schei var ein stor pådrivar her. Han har nemlig store planar om å melde oss inn i ymse tennisklubbar. Tennis er ein slik idrett du kan drive for alltid. Det kan væra både hysterisk slitsomt, men også ganske avslappande. Tanken er å kunne meistre å spele tennis slik at eg kan ha noko å gjere på når eg blir ekstra eldre.

Den einaste erfaringa eg har frå tennis er å bli knust sønder og samen av Bjarte på Kreta ein gong for utruleg lenge sidan. Me får sjå. Eg var skremmande nære å få prøve ut racketen i fjor. Nå er målet å faktisk prøve å spele tennis i løpet av 2010.

Etter kvart som nytt teknologisk stæsj kjem inn i heimen, kjem også nye fjernkontrollar. Eit veldig vanlig scenario når ein skal sjå på tv er: du brukar forsterkar-kontrollen for å skifte volum, tuner-kontrollen for å byte kanal og tv-kontrollen for å byte source og evt. andre snedige ting.

Med Logitech sine multifunksjonskontrollar kan alt dette gjerast på èin fjernkontroll. Det er rett og slett magisk. Logitech er den mest kjende produsenten av slike kontrollar. Det er også den beste. Jubelen var derfor stor då eg fant ein slik under juletreet i fjor.

Alle testar og artiklar om Logitech sine fjernkontrollar handlar om kor geniale dei er, men samtidig om kor stress det er å sette dei opp. Er det slik at det tar timevis, ja – kanskje dagevis å sette opp ei Harmony-kontroll?

Har du litt kreative tyske jalla-merker, kan det kanskje by på problem. Men det er likevel ikkje stress. Eg måtte styre litt for å stille inn fjernkontrollen min optimalt mot mitt HANNspree-tv. Men har du i det heile tatt vurdert å kjøpe ein slik fjernkontroll. Då klarer du fint å sette den opp også. I 97 av 100 tilfelle vil eg tru at sjølve programmeringa og oppsettet av fjernkontrollen går som ein leik.

Min fjernkontroll er nå satt opp mot HANNspree tv, Samsung heimekinoanlegg, Canal Digital-tuner og Mac Mini som kjører Plex.

Eg har ein Logitech Harmony 555. Den ser fin ut, samtidig som den er god å holde i. Einaste eg kan setje fingen på, er at det lager litt lyd når du trykker på nokon av knappane. Det er bagateller. Løp og kjøp!

Logitech Harmony anbefales på det sterkaste. 9/10 poeng! Under ser du eit par bilde av fjernkontrollen og programvaren som følger med.

Teknofil sin test av Logitech Harmony 555

Kulde, snø og salting har gjort sitt for at eg hadde store problem med å finne ut om eg hadde oddetal eller partallsbil. Skit, støv, rusk og rask utgjorde et herlig lag over heile bilen. Alle med NG+ i o-fag har ein viss idè om at å vaske bilen i 15 minus er mindre genialt. Det var vel stort sett derfor eg venta til ein litt mildare dag.

Det er mange bensinstasjonar i området. Det merkelige er at (omtrent) alle er Statoil, og (omtrent) alle har store sjølvvaskanlegg. Eg brukte 2×20kr på å gå gjennom dei 3-4-6 skritta på sjølvvaskmaskinen. Det værste fekk eg av med skumbørsten. Nå gjenstår det å sjå kor mange timar bilen tar før den blir like gravskjeten igjen.